لُهراسپ – Lohrasp
The Noble
- صفت: گرانمایه
- Family/House خاندان: Kianian | کیانیان
- پدر: اَورَند
- Nationality سرسپردگی: ایران – Irān
- Caste/جایگاه: پادشاه – King
- Period/دوره: پهلوانی | Age of Heroes
- سلسله: Kiani | کیانیان
لُهراسپ (در لغت به معنی دارندهی اسب تیزرو) چهارمین پادشاه کیانی بود که صد و بیست سال فرمانروایی کرد. در شاهنامه بنای آتشکدهی آذر بُرزین مهر به او نسبت داده شده است.
او پیش از پادشاهی یکی از سپهسالاران لشکر کیخسرو در داستانهای رزم یازده رخ و جنگ بزرگ کیخسرو بود.
نسب لُهراسپ به کیپشین، برادر کیکاووس میرسد. کیخسرو در اواخر پادشاهیاش لهراسپ را جانشین خود کرد که در ابتدا با مخالفت پهلوانان مواجه شد اما در آخر لهراسپ پس از مرگ کیخسرو پادشاه ایران شد.
لهراسپ دو پسر به نامهای زریر و گُشتاسپ داشت. داستان پادشاهی او بیشتر به ماجراجوییهای گُشتاسپ اختصاص دارد و داستان گُشتاسپ و کتایون در همین داستان نقل شدهاست.
گُشتاسپ در این داستان به علت علاقهای که به پادشاه شدن داشت دو بار از دربار کیانی فرار کرد و یک بار به هندوستان و بار دیگر به روم رفت و لُهراسپ با دیدن علاقهی گُشتاسپ او را پادشاه کرد و خود از تاج و تخت کناره گرفت و اواخر عمرش را در آتشکدهی نوبهار در بلخ به نیایش پرداخت.
لهراسپ در دوران پادشاهی گُشتاسپ در حملهی تورانیان به بلخ در میانهی نبرد با سپاه کُهرَم تورانی کشته شد.
او پیش از پادشاهی یکی از سپهسالاران لشکر کیخسرو در داستانهای رزم یازده رخ و جنگ بزرگ کیخسرو بود.
نسب لُهراسپ به کیپشین، برادر کیکاووس میرسد. کیخسرو در اواخر پادشاهیاش لهراسپ را جانشین خود کرد که در ابتدا با مخالفت پهلوانان مواجه شد اما در آخر لهراسپ پس از مرگ کیخسرو پادشاه ایران شد.
لهراسپ دو پسر به نامهای زریر و گُشتاسپ داشت. داستان پادشاهی او بیشتر به ماجراجوییهای گُشتاسپ اختصاص دارد و داستان گُشتاسپ و کتایون در همین داستان نقل شدهاست.
گُشتاسپ در این داستان به علت علاقهای که به پادشاه شدن داشت دو بار از دربار کیانی فرار کرد و یک بار به هندوستان و بار دیگر به روم رفت و لُهراسپ با دیدن علاقهی گُشتاسپ او را پادشاه کرد و خود از تاج و تخت کناره گرفت و اواخر عمرش را در آتشکدهی نوبهار در بلخ به نیایش پرداخت.
لهراسپ در دوران پادشاهی گُشتاسپ در حملهی تورانیان به بلخ در میانهی نبرد با سپاه کُهرَم تورانی کشته شد.
Lohraasp (literally meaning "the one who possesses the swift horse") was the fourth king of the Kayanian dynasty, reigning for a mighty one hundred and twenty years. In the epic Shahnameh, the establishment of the sacred fire temple of Azar Burzin Mehr is attributed to him.
Before ascending the throne, he served as one of the commanders in the army of Keykhosrow, participating in the legendary battles of the Eleven Rokhs and the great war of Keykhosrow.
Lohraasp's lineage traces back to Key-Pashin, the brother of Kaykavus. Towards the end of his reign, Keykhosrow appointed Lohraasp as his successor; initially met with resistance from the champions, Lohraasp ultimately ascended as the king of Iran following Keykhosrow's death.
Lohraasp had two sons named Zarir and Goshtasp. His reign is largely defined by the adventurous exploits of Goshtasp, with the tale of Goshtasp and Katayoun woven into this narrative.
In this saga, driven by his fervent desire for kingship, Goshtasp twice fled from the Kayanian court—once to India and once to Rome. Witnessing Goshtasp's passion, Lohraasp crowned him king, stepping aside from the throne, and devoted his later years to worship at the fire temple of Nubahar in Balkh.
Lohraasp met his end during Goshtasp's reign as he fell in battle against the forces of the Turanians, struck down in the midst of conflict with the mighty Kohram Turani.
Before ascending the throne, he served as one of the commanders in the army of Keykhosrow, participating in the legendary battles of the Eleven Rokhs and the great war of Keykhosrow.
Lohraasp's lineage traces back to Key-Pashin, the brother of Kaykavus. Towards the end of his reign, Keykhosrow appointed Lohraasp as his successor; initially met with resistance from the champions, Lohraasp ultimately ascended as the king of Iran following Keykhosrow's death.
Lohraasp had two sons named Zarir and Goshtasp. His reign is largely defined by the adventurous exploits of Goshtasp, with the tale of Goshtasp and Katayoun woven into this narrative.
In this saga, driven by his fervent desire for kingship, Goshtasp twice fled from the Kayanian court—once to India and once to Rome. Witnessing Goshtasp's passion, Lohraasp crowned him king, stepping aside from the throne, and devoted his later years to worship at the fire temple of Nubahar in Balkh.
Lohraasp met his end during Goshtasp's reign as he fell in battle against the forces of the Turanians, struck down in the midst of conflict with the mighty Kohram Turani.
خرد دارد و فرّ و شرم و نژاد
بود راد و پیروز و از داد شاد
بود راد و پیروز و از داد شاد